موفقیت بالینی فاز سوم مهارکنندههای مکمل آکاری در درمان PNH

Akari Therapeutics داده های موقت مثبت را از مطالعه فاز III CAPSTONE از مونوكپان مهار كننده مكمل C5 در درمان هموگلوبینوریای شبانه پاروكسیمال (PNH) منتشر كرده است.

این یک مطالعه سه قسمتی ، دو گروهه ، تصادفی ، برچسب باز است که در بیماران مبتلا به PNH انجام شده است که قبلاً درمان مهار کننده مکمل (درمان اولیه) دریافت نکرده اند و وابسته به انتقال خون هستند. در این مطالعه ، بیماران به طور تصادفی اختصاص داده شدند و به مدت 6 ماه تزریق زیر جلدی روزانه اسید پوستی یا مراقبت استاندارد (SOC: انتقال خون ، ضد انعقاد یا عدم ضد انعقاد) دریافت کردند. پس از گذشت 6 ماه ، بیماران در گروه SOC به مدت 3 ماه سموموپان دریافت کردند ، و بیماران در گروه nomacopan به مدت 3 ماه همچنان به دریافت nomacopan ادامه دادند. هدف نهایی از این مطالعه: هموگلوبین پایدار (Hb) است که به عنوان مقادیر Hb بیشتر از مقدار تعیین شده برای هر بیمار در دوره تصادفی قبل از مطالعه تعریف شده است و از تزریق گلبولهای قرمز (PRBC) بسته بندی شده در طول 6 ماهه درمانی جلوگیری می کند. عادت زنانه. اگر Hb پایین تر از مقدار تعیین شده باشد ، تمام بیماران انتقال خون دریافت می کنند.

داده های منتشر شده این بار از 8 بیمار اول که وارد مطالعه شده اند آمده است. داده های موقت نشان می دهد که تمام بیماران دریافت کننده اسید نانوکاپان به نقطه پایانی اصلی مستقل از انتقال (یعنی خلاص شدن از شر وابستگی به انتقال خون) رسیده اند: در 6 ماه اول درمان ، 4 بیمار بطور تصادفی به nomacopan انتقال خون دریافت نکردند و به طور تصادفی به آنها اهدا شد. SOC هر 4 بیمار تزریق خون دریافت کردند. دو گروه از بیماران دارای سطح انتقال خون مشابه خون و میانگین تنظیمات هورمون خون بودند و اختلاف معنی داری از نظر آماری معنی دار بود (P = 0.034).

در مطالعه فاز دوم COBALT PNH ، 6 از 8 بیمار قبل از شروع درمان وابسته به انتقال خون بودند. بعد از گذشت 3 ماه از درمان ، 3 نفر از این 6 بیمار از وابستگی به انتقال خون خلاص شدند و 3 نفر دیگر نیز از مطالعه ایمنی پیگیری طولانی مدت خلاص شدند. وابستگی به انتقال خون (به این شرح است: بدون انتقال خون به مدت 6 ماه). به جز یک بیمار که در 12 ماه گذشته یک واحد PRBC دریافت کرده بود ، سایر بیماران تا دو سال مستقل از انتقال بودند.

تا به امروز ، در مجموع 14 بیمار مبتلا به PNH در 4 کارآزمایی بالینی با nomacopan درمان شده اند. داده های فاز سوم اضافی در نشست سالانه خون شناسی اروپا (EHA) ، 11 تا 14 ژوئن ، 2020 اعلام می شود.

مزیت رقابتی nomacopan (مهار هم افزایی C5 و LTB4)

نوماکوپان یک پروتئین نوترکیب کوچک (16740Da) است که بسیار محلول و پایدار است. این ماده روی کامپوننت C5 عمل می کند ، که می تواند مانع از انتشار C5a و تشکیل C5b-9 شود (همچنین به عنوان پیچیده حمله غشایی شناخته می شود). لکوترین B4 (LTB4). هر دو C5 و LTB4 مؤلفه های مهم پاسخ ایمنی / التهابی انسان هستند. نوماکوپان از نظر بالینی برای درمان PNH ، پمفیگوئید گاو ، کراتوکونژونکتویتیت آتوپیک و میکروآنژیوپاتی ترومبوتیک ایجاد می شود.

آکاری در حال توسعه یک فرمول جدید با غلظت بالا با درجه حرارت بالا و پایدار با درجه حرارت بالا است که اجازه می دهد حجم کمی از تزریق با ویسکوزیته با 0.3 میلی لیتر ، با استفاده از سرنگ مشابه یک قلم تزریق انسولین که یک بار در هفته تزریق زیر پوستی را فراهم می کند. ثبت نام بیماران در مطالعه فاز III CAPSTONE اکنون به منظور اعمال این فرمول جدید به تعویق افتاده است.

Soliris یک مهارکننده مکمل blockbuster C5 است که توسط Alexion ساخته شده است. این بیماری در سال 2007 راه اندازی شد و برای درمان 4 بیماری نادر از جمله PNH تصویب شده است. این دارو یکی از پرفروش ترین داروهای یتیم در جهان است که فروش آن در سال 2018 3.563 میلیارد دلار بوده و یک "گاو نقدی" واقعی برای آلکسیون است. در حال حاضر ، این شرکت به طور مداوم در حال تولید علائم جدید برای Soliris است و همچنین در حال تولید نسخه به روز شده Ultomiris است که اولین مهار کننده طولانی مدت مکمل C5 است که هر 8 هفته یکبار اداره می شود و همچنین برای درمان PNH تأیید شده است.

در حال حاضر ، Soliris و Ultirmis همچنین با سایر پتانسیل های مهار کننده های مکمل در خط لوله توسعه PNH با رقابت بالقوه روبرو هستند. علاوه بر nomacopan ، Apellis همچنین اخیراً نتایج یک مطالعه PEGASUS فاز 3 از سر به سر PEGASUS از مهارکننده مکمل C3 pegcetacoplan را منتشر کرد. داده ها نشان می دهد که pegcetacoplan در اثر کارایی ، Soliris را مورد ضرب و شتم قرار داد. از نظر نقاط پایانی کارآیی اولیه ، میانگین اصلاح شده با سرب در هفته شانزدهم از نظر آماری بهبود معنی داری داشت (4/2 گرم در دسی لیتر در مقابل -1.5 گرم در دسی لیتر ؛ اختلاف = 3.8 گرم در دسی لیتر ، p <> همچنین در نقاط پایانی ثانویه کلیدی اثر معنی داری مشاهده شد: در هفته شانزدهم درمان ، 85٪ بیماران در گروه پگستاکوپلان انتقال خون نداشتند ، در مقایسه با 15٪ در گروه Soliris.