Kerendia (finerenone) در شرف تصویب در اتحادیه اروپا است و در چین تحت بررسی قرار گرفته است!

بایر اخیراً اعلام کرد که کمیته محصولات دارویی برای استفاده انسانی آژانس دارویی اروپا (EMA) یک بررسی مثبت را منتشر کرده است که پیشنهاد می کند Kerendia (فینرنون، 10 میلی گرم یا 20 میلی گرم) برای درمان بیماران بزرگسال و دیابت نوع 2 (T2D) تایید شود. بیماری مزمن کلیوی مرتبط (CKD، مرحله 3 و 4 با پروتئینوری). اگرچه در حال حاضر گزینه های درمانی در دسترس هستند، بسیاری از بیماران CKD مرتبط با T2D به نارسایی کلیوی یا مرگ زودرس پیشرفت می کنند. این بیماران نیاز فوری به گزینه های درمانی دارند که می تواند پیشرفت بیماری کلیوی را به تاخیر بیندازد و خطر حوادث قلبی عروقی را کاهش دهد.

در حال حاضر، نظرات CHMP برای بررسی به کمیسیون اروپا (EC) ارائه می شود، که معمولاً در عرض 2 ماه تصمیم بررسی نهایی را می گیرد. در صورت تایید، Kerendia به اولین آنتاگونیست MR غیر استروئیدی در اروپا تبدیل خواهد شد و درمان جدیدی را برای بیماران بزرگسال مبتلا به CKD مرتبط با T2D ارائه خواهد کرد تا به بهبود پیش آگهی کلیه کمک کند.

کرندیا (finerenone) یک آنتاگونیست انتخابی گیرنده مینرالوکورتیکوئیدی (MRA) پیشگام، غیر استروئیدی است که می تواند اثرات مضر فعال شدن بیش از حد گیرنده معدنی کورتیکوئید (MR) را کاهش دهد. فعال شدن بیش از حد MR می تواند منجر به التهاب و فیبروز شود که محرک های کلیدی پیشرفت CKD و آسیب قلبی هستند.

در جولای 2021، Kerendia توسط FDA ایالات متحده از طریق فرآیند بررسی اولویت‌دار برای درمان بیماران بزرگسال مبتلا به بیماری مزمن کلیوی (CKD) همراه با دیابت نوع 2 (T2D) مورد تایید قرار گرفت و کاهش مداوم میزان تخمینی فیلتراسیون گلومرولی (eGFR) را کاهش داد. خطر ابتلا به بیماری کلیوی مرحله نهایی (ESKD)، مرگ قلبی عروقی، انفارکتوس میوکارد غیر کشنده و بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی. در حال حاضر، این دارو توسط اتحادیه اروپا، چین و برخی کشورهای دیگر نیز تحت بررسی نظارتی قرار دارد.

شایان ذکر است کرندیا اولین MRA انتخابی غیر استروئیدی است که پیامدهای کلیوی و قلبی عروقی مثبت را در بیماران مبتلا به CKD و T2D نشان می دهد. علی‌رغم درمان‌های هدایت‌شده بر اساس دستورالعمل‌ها، بسیاری از بیماران مبتلا به CKD و T2D همچنان به از دست دادن عملکرد کلیه مبتلا می‌شوند و در معرض خطر بالای حوادث قلبی عروقی هستند. مکانیسم اثر کرندیا با درمان های موجود متفاوت است. با مسدود کردن فعال شدن بیش از حد MR، دارو می تواند به طور مستقیم التهاب و فیبروز را هدف قرار دهد تا پیشرفت بیماری را به تاخیر بیندازد.

ساختار شیمیایی فیرننون

مطالعه FIDELIO-DKD در بیماران مبتلا به CKD و T2D برای ارزیابی اثربخشی و ایمنی فیرننون و دارونما انجام شد. هر دو گروه مراقبت‌های استاندارد، از جمله درمان هیپوگلیسمی و حداکثر دوز قابل تحمل سیستم رنین-آنژیوتانسین (RAS) مانند مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE) یا مسدودکننده گیرنده‌های آنژیوتانسین II (ARB) را دریافت کردند.

نتایج نشان داد که مطالعه به نقطه پایانی اولیه رسیده است: هنگامی که فیرنون با مراقبت استاندارد ترکیب می‌شود، خطر نقطه پایانی مرکب اولیه پیشرفت CKD، نارسایی کلیوی و مرگ کلیوی را در مقایسه با دارونما به طور قابل‌توجهی کاهش می‌دهد. به طور خاص، با میانگین پیگیری 2.6 سال، در مقایسه با دارونما، فیرننون برای اولین بار نارسایی کلیوی را تجربه می‌کند، نرخ تصفیه گلومرولی تخمینی (eGFR) به کاهش بیشتر از یا مساوی 4 ادامه می‌دهد. }} درصد برای حداقل 4 هفته و کلیوی خطر مرکب مرگ به میزان قابل توجهی 18 درصد کاهش یافت (HR=0.82; 95 درصد فاصله اطمینان (CI: 0.{10}}.93; p{12). }}.0014). در زیر گروه‌های از پیش تعیین‌شده، اثر فیرننون بر پیامد اصلی به طور کلی ثابت بود و اثر درمان در طول دوره مطالعه حفظ شد.

علاوه بر این، با میانگین پیگیری 2.6 سال، در مقایسه با دارونما، فیرننون نیز به طور قابل توجهی خطر نقاط پایانی ثانویه کلیدی را کاهش داد: کاهش خطر ترکیبی مرگ قلبی عروقی، انفارکتوس غیر کشنده میوکارد، سکته مغزی غیر کشنده یا بیمارستان نارسایی قلبی. 14 درصد بمانید (کاهش نسبی خطر، HR=0.86 [95 درصد CI: 0.75-0.99; p{12}}.0339]).

در این مطالعه، فیرنون به خوبی تحمل شد، مطابق با ایمنی مشاهده شده در مطالعات قبلی. عوارض جانبی کلی و عوارض جانبی جدی ناشی از درمان بین دو گروه مشابه بود. بیشتر عوارض جانبی خفیف یا متوسط ​​بودند. در مقایسه با گروه دارونما، فراوانی عوارض جانبی جدی در گروه فیرننون کمتر بود (31.9 درصد در مقابل 34.3 درصد) و بروز عوارض جانبی مرتبط با هیپرکالمی بیشتر بود (18.3 درصد در مقابل 9 درصد)، و دو گروه شدیداً بودند. مربوط به هایپرکالمی بروز عوارض جانبی کم بود (1.6 درصد در مقابل {{10}}.4 درصد)، و مرگ مرتبط با هیپرکالمی در دو گروه وجود نداشت. نسبت بیمارانی که درمان را به دلیل هیپرکالمی در گروه فاینرنون قطع کردند، 2.{15}} درصد بود، در مقایسه با 0.9 درصد در گروه دارونما.