درمان کمکی Vraylar (کاربیمازین) مطالعه فاز 3 MDD به نقطه پایانی اولیه رسید!

AbbVie اخیراً نتایج خط مقدم دو کارآزمایی بالینی فاز 3 (مطالعه 3111-301-001، مطالعه 3111-302-001) را اعلام کرد. این دو کارآزمایی کارایی و ایمنی Vraylar (کاریپرازین) را به عنوان یک درمان کمکی برای بیماران مبتلا به اختلال افسردگی اساسی (MDD) ارزیابی می کنند.

در مطالعه 3111-301-001، مقیاس رتبه بندی افسردگی مونتگومری-اسبرگ (MADRS) در بیماران تحت درمان با Vraylar، تغییر آماری معنی داری را از شروع مطالعه تا هفته 6 در مقایسه با دارونما نشان داد. به طور خاص، در مقایسه با دارونما، بیماران تحت درمان با Vraylar 1.5 میلی گرم در روز به بهبود قابل توجهی در نمره کل MADRS خود در هفته 6 دست یافتند (0.0050=p). نمره کل MADRS بیماران تحت درمان با Vraylar mg/day 3.0 در هفته ششم بهبود نشان داد، اما در مقایسه با دارونما به معنی‌دار آماری نبود (0.0727=p).

در مطالعه 3111-302-001، در مقایسه با دارونما، علائم افسردگی در نمره کل MADRS بیماران تحت درمان با Vraylar به صورت عددی از شروع مطالعه تا هفته 6 بهبود یافت، اما دوزهای 1.5 میلی گرم در روز یا 3.0 میلی گرم در روز هر دو بهبود یافتند. نقطه پایانی اولیه مطالعه به دست نیامد.

در مطالعه RGH-MD-75 مرحله 2/3 ثبت پشتیبانی اعلام شده قبلی، بر اساس درمان مداوم ضد افسردگی (ADT)، بیمارانی که دوز انعطاف پذیر 2.0-4.5 میلی گرم در روز Vraylar را در مقایسه با دارونما دریافت کردند، نقطه پایانی اولیه بود. در هفته 8 به دست آمد، که نشان دهنده بهبود در نمره کل MADRS است (0114/0=p).

در هر 3 مطالعه، نتایج ایمنی Vraylar با مشخصات ایمنی در نشانه‌های تایید شده مطابقت داشت و هیچ سیگنال ایمنی جدیدی یافت نشد. در طول دوره 6 هفته‌ای مطالعه، شایع‌ترین عوارض جانبی (نرخ بروز>؛ 5%) در گروه Vraylar آکاتیزیا، تهوع، بی‌خوابی، سردرد و خواب‌آلودگی بود.

نتایج کامل مطالعه 3111-301-001 و مطالعه 3111-302-001 در کنفرانس پزشکی آینده اعلام خواهد شد. بر اساس نتایج مثبت مطالعه 3111-301-001 و مطالعه RGH-MD-75 و تمام داده های گزارش شده، AbbVie در نظر دارد یک برنامه دارویی مکمل جدید (sNDA) را به FDA ایالات متحده ارائه دهد تا دامنه Vraylar را گسترش دهد. GG] #39;s درخواست کمک برای درمان MDD.

مایکل سورینو، MD، نایب رئیس و رئیس AbbVie، گفت: «در بیماران مبتلا به افسردگی شدید که درمان مداوم ضد افسردگی دریافت می کنند اما پاسخ کافی ندارند، Vraylar اکنون ثابت کرده است که در مقایسه با دارونما، این دارو می تواند به عنوان یک درمان کمکی برای بهبود بیشتر استفاده شود. علائم افسردگی در 2 مطالعه ثبت شده در مقیاس بزرگ و به خوبی کنترل شده، بهبودهای آماری قابل توجه و بالینی قابل توجهی را ارائه کرده است. افسردگی اساسی یکی از شایع ترین و شدیدترین بیماری های روانی است و بیش از نیمی از بیماران هرگز آن را تجربه نکرده اند. نتایج درمانی رضایت بخش است. بر اساس داده‌های پژوهشی به‌دست‌آمده، ما معتقدیم که Vraylar این پتانسیل را دارد که به عنوان یک درمان کمکی برای این بیماران مفید باشد."

ساختار شیمیایی Vraylar-cariprazine

افسردگی اساسی (MDD) یک بیماری شایع است که 19 میلیون نفر در سنین مختلف را در ایالات متحده تحت تاثیر قرار می دهد. سازمان جهانی بهداشت (WHO) افسردگی را به عنوان سومین بیماری شایع ناتوانی در جهان رتبه بندی کرده و آن را به عنوان عامل اصلی بار کلی بیماری در جهان ذکر کرده است. علائم MDD شامل خلق و خوی ضعیف، از دست دادن لذت یا علاقه به فعالیت ها، تغییر در اشتها یا وزن، تغییر در خواب، تحریک روانی حرکتی، از دست دادن انرژی، احساس بی ارزشی، بلاتکلیفی و افکار خودکشی است. در ایالات متحده، میانگین سن اولین شروع MDD 26 سال است و MDD بار اقتصادی تخمینی 211 میلیارد دلار آمریکا را نشان می دهد.

کاریپرازین یک آنتی سایکوتیک غیر معمول است که به صورت خوراکی یک بار در روز مصرف می شود. نام تجاری آمریکایی Vraylar و نام تجاری اروپایی Reagila است. در ایالات متحده، این دارو برای بازاریابی در سال 2015 تأیید شد. نشانه های فعلی عبارتند از: (1) برای درمان حاد دوره های مانیک یا مختلط (3-6 میلی گرم در روز) در بیماران بزرگسال مبتلا به اختلال دوقطبی I. (2) استفاده برای درمان دوره های افسردگی در بزرگسالان مبتلا به اختلال دوقطبی I (1.5 یا 3 میلی گرم در روز). (3) برای درمان اسکیزوفرنی بزرگسالان (1.5-6.0 میلی گرم در روز).

Cariprazine به طور مشترک توسط AbbVie و Gedeon Richter Plc در مجارستان توسعه داده شد. AbbVie مسئول تجاری سازی در ایالات متحده، کانادا، ژاپن، تایوان و برخی از کشورهای آمریکای لاتین است. در بیش از 20 کارآزمایی بالینی، بیش از 8000 بیمار در سراسر جهان تحت درمان با کاریپرازین قرار گرفته اند. این کارآزمایی‌های بالینی اثربخشی و ایمنی کاریپرازین را برای طیف وسیعی از بیماری‌های روانی ارزیابی کرده‌اند.

اگرچه مکانیسم اثر هنوز مشخص نیست، کاریپرازین ممکن است با ترکیبی از تضاد جزئی گیرنده‌های دوپامین مرکزی D2 و سروتونین 5-HT1A و فعالیت آگونیست روی گیرنده‌های سروتونین 5-HT2A واسطه شود. مطالعات فارماکودینامیک نشان داده است که کاریپرازین به عنوان یک آگونیست جزئی، می تواند گیرنده های دوپامین D3، دوپامین D2 و 5-HT1A را با میل ترکیبی بالا متصل کند. در مطالعات آزمایشگاهی، تمایل کاریپرازین به گیرنده D3 8 برابر گیرنده D2 است. در عین حال، کاریپرازین همچنین می تواند به عنوان یک آنتاگونیست استفاده شود. میل ترکیبی بالا/متوسط ​​با گیرنده های سروتونین 5-HT2B و T-HT2A و گیرنده های هیستامین H1 دارد، اما میل ترکیبی بالا/متوسط ​​برای گیرنده های 5-HT2C و α1A-آدرنرژیک دارد. اتصال میل ترکیبی کم، عدم تمایل آشکار به گیرنده های آدرنرژیک. اهمیت بالینی این داده های تحقیقاتی آزمایشگاهی در حال حاضر نامشخص است.