اولین داروی بایر، کرندیا (finerenone)، توسط FDA ایالات متحده تایید شد و در چین تحت بررسی قرار گرفته است!

بایر به تازگی اعلام کرد که آمریکا سازمان غذا و دارو (FDA) کرندیا (فاینرنون) را برای درمان بیماران بزرگسال مبتلا به بیماری مزمن کلیوی (CKD) و دیابت نوع 2 (T2D)، کاهش گلومرولوس برآورد شده مداوم خطر کاهش میزان تصفیه (eGFR)، بیماری کلیوی مرحله پایانی (ESKD)، مرگ قلبی عروقی، سکته قلبی غیر کشنده، و بستری شدن در بیمارستان برای نارسایی قلبی تایید کرده است. کرندیا از طریق یک فرایند بررسی اولویت دار تأیید شد. در حال حاضر این دارو نیز تحت بررسی نظارتی اتحادیه اروپا، چین و برخی کشورهای دیگر قرار دارد.

کرندیا پیشگام، غیر استروئیدی، آنتاگونیست گیرنده کانیوکورتیکوئید انتخابی (MRA) است، که می تواند اثرات مضر فعال سازی گیرنده بیش از حد کانی کورتیکوئید (MR) را کاهش دهد. فعال سازی بیش از حد MR می تواند منجر به التهاب و فیبروز شود که رانندگان کلیدی پیشرفت CKD و آسیب قلبی هستند.

شایان ذکر است که کرندیا اولین MRA انتخابی غیر استروئیدی است که پیامدهای مثبت کلیوی و قلبی عروقی را در بیماران مبتلا به CKD و T2D نشان می دهد. با وجود روش های درمانی هدایت شده با دستورالعمل ها، بسیاری از بیماران مبتلا به CKD و T2D همچنان دچار از دست دادن عملکرد کلیوی خواهند شد و خطر بالایی برای حوادث قلبی عروقی خواهند داشت. مکانیسم عمل کرندیا با درمان های موجود متفاوت است. با مسدود کردن فعال سازی بیش از حد MR، دارو می تواند به طور مستقیم التهاب و فیبروز را هدف قرار دهد تا پیشرفت بیماری را به تأخیر بیندازد.

تایید FDA از Kerendia بر اساس نتایج مثبت از فاز محوری 3 FIDELIO - DKD مطالعه است. داده های مربوطه در هفته کلیه انجمن نفرولوژی آمریکا (ASN) ۲۰۲۰ اعلام شد و در اکتبر ۲۰۲۰ در مجله پزشکی نیوانگلند (NEJM) منتشر شد. برای کسب اطلاعات بیشتر، نگاه کنید به: اثر فاینرنون بر پیامدهای بیماری مزمن کلیه در دیابت نوع 2 .

محقق اصلی مطالعه FIDELIO-DKD، پروفسور جورج ال باکریس از دانشکده پزشکی دانشگاه شیکاگو در این باره می گوید: «بیش از ۱۶۰ میلیون بیمار CKD مبتلا به T2D در جهان وجود دارد. حتی اگر سطح قند خون و فشار خون به خوبی کنترل شود، بیماران هنوز پیشرفت CKD دارند. خطر. این بدان معنی است که نیاز پزشکی به مداخله زودهنگام بسیار بالا است، و لازم است با کند کردن سرعت کاهش عملکرد کلیوی در بیماران و کاهش خطر قلبی عروقی، از آسیب بیشتر عضو نهایی و مرگ زودرس جلوگیری شود. تصویب فایننون راه جدیدی را فراهم می کند. برای محافظت از بیماران در برابر آسیب بیشتر کلیه با پرداختن به بیش فعال سازی MR (یک راننده کلیدی پیشرفت CKD)، در حال حاضر درمان های موجود هنوز به این مشکل رسیدگی نکرده اند."

ساختار شیمیایی فاینرنون

مطالعه FIDELIO-DKD در بیماران مبتلا به CKD و T2D به منظور ارزیابی اثربخشی و ایمنی ریزنون و دارونما انجام شد. هر دو گروه مراقبت های استانداردی از جمله درمان هیپوگلیسیمی و حداکثر دوز تحمل شده سیستم محاصره درمانی رنین-آنژیوتنسین (RAS) مانند مهارکننده های آنزیم تبدیل کننده آنژیوتنسین (ACE) یا گیرنده های آنژیوتنسین II مسدودکننده (ARB) دریافت کردند.

نتایج نشان داد که مطالعه به نقطه پایانی اولیه رسید: هنگامی که با مراقبت های استاندارد ترکیب شد، فاینرنون خطر نقطه پایانی اولیه کامپوزیت پیشرفت CKD، نارسایی کلیوی و مرگ کلیوی را در مقایسه با دارونما به طور قابل توجهی کاهش داد. به طور خاص، با پیگیری میانه 2.6 سال، در مقایسه با دارونما، finerenone نارسایی کلیه برای اولین بار تجربه، نرخ تصفیه گلومرولار تخمین زده شده (eGFR) حداقل به مدت 4 هفته ≥40 درصد از پایه کاهش خواهد یافت و خطر ترکیبی مرگ کلیوی به طور قابل توجهی 18 درصد کاهش یافت (82/0=HR؛ 95٪CI: 0.73-0.93; p=0.0014). در زیرگروه های از پیش مشخص شده، اثر فاینرنون بر پیامد اصلی به طور کلی سازگار بود، و اثر درمان در طول دوره مطالعه پایدار بود.

علاوه بر این، با پیگیری میانه 2.6 سال، در مقایسه با دارونما، فاینرون همچنین خطر نقاط پایانی ثانویه کلیدی را به طور قابل توجهی کاهش داد: کاهش خطر ترکیبی مرگ قلبی عروقی، سکته قلبی غیر کشنده، سکته مغزی غیر کشنده یا نارسایی قلبی ۱۴٪ باقی می ماند (کاهش خطر نسبی، HR=۰٫۸۶[۹۵٪CI: ۰٫۷۵-۰٫۹۹؛ p=۰٫۰۳۳۹]).

در این مطالعه فاینرنون به خوبی تحمل شد که با ایمنی دیده شده در مطالعات قبلی همخوانی داشت. حوادث نامطلوب کلی و حوادث نامطلوب جدی ناشی از درمان بین دو گروه مشابه بود. بیشتر رویدادهای نامطلوب خفیف یا متوسط بودند. در مقایسه با گروه دارونما، فراوانی حوادث نامطلوب جدی در گروه فاینرنون (9/31 درصد در مقابل 3/34 درصد) کمتر و بروز حوادث نامطلوب مرتبط با هیپرکلمی بیشتر بود (18. 3 درصد در مقابل 9 درصد) و دو گروه به شدت مربوط به هیپرکلمی بودند که بروز حوادث نامطلوب کم بود (6/1 درصد در مقابل 4/0 درصد) و مرگ مرتبط با هیپرکلمی در دو گروه وجود نداشت. نسبت بیمارانی که درمان ناشی از هیپرکلمی را در گروه فاینرنون قطع کردند، در مقایسه با 9/0 درصد در گروه دارونما 0/2 درصد بود.