آیرونیست گیرنده دوتایی الی لیلی Gip / GLP-1 تیرزپاتید: در کاهش قند خون و کاهش وزن بسیار عالی

الی لیلی اخیراً نتیجه مثبتی را در ارزیابی آیرونیست گیرنده GIP و GLP-1 تیرزپاتید (LY3298176) در درمان دیابت نوع 2 با مرحله III SURPASS-3 اعلام کرده است. داده ها نشان داد که پس از 52 هفته درمان ، در مقایسه با گروه درمان انسولین دگلون ، هموگلوبین گلیکوزیله (A1C) و وزن بدن بیماران در گروه درمانی تیرزپاتید به طور قابل توجهی کمتر از حد اولیه بود.

طبق ارزیابی اثربخشی ، بیشترین دوز تیرزپاتید A1C را 2.37 درصد و وزن بدن را 12.9 کیلوگرم (13.9 درصد) را کاهش می دهد. در این گروه دوز (میانگین مدت دیابت 3/13 سال بود) ، بیش از نیمی از بیماران (4/62 درصد) A1C پایین تر از 7/5 درصد داشتند. این میزان طبیعی قند خون در افراد بدون دیابت است. ایمنی کلی تیرزپاتید همانند کلاس آگونیست گیرنده های گیرنده GLP-1 است. شایعترین واکنش جانبی عوارض گوارشی است که با افزایش دوز کاهش می یابد.

تیرزپاتید یک گیرنده گیرنده و یک گیرنده پپتید 1 (GLP-1) گیرنده پپتید 1 (GLP-1) مانند گلوکاگون است که یک هفته در هفته وابسته به گلوکز و به صورت پلی پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز ساخته می شود و توسط الی لیلی ساخته شده است. . هر دو GIP و GLP-1 هورمون هایی هستند که توسط دستگاه روده ترشح می شوند و می توانند باعث ترشح انسولین شوند. تیرزپاتید اثرات دو اثر تقویت کننده انسولین را در یک مولکول واحد ادغام می کند و نمایانگر کلاس جدیدی از داروها برای درمان دیابت نوع 2 است.

شایان ذکر است تیرزپاتید اولین آگونیست گیرنده دو گیرنده GIP / GLP-1 است که آزمایشات فاز 3 را تکمیل می کند. در دسامبر سال 2020 ، الی لیلی اعلام کرد که مطالعه تک درمانی فاز III SURPASS-1 به نقاط نهایی اولیه و ثانویه رسیده است: در مقایسه با گروه دارونما ، هموگلوبین گلیکوزیله (A1C) و وزن بدن بیماران در گروه درمان تیرزپاتید به طور قابل توجهی کمتر از پایه

SUPERSESS-3 یک آزمایش آزمایشی تصادفی و آزمایشی 52 هفته ای است که در بیماران بزرگسال مبتلا به دیابت نوع 2 که یک دوز پایدار متفورمین (با یا بدون مهارکننده های SGLT-2) دریافت کرده اند اما با کنترل قند خون ناکافی ، انجام شده است. اثربخشی و ایمنی سه دوز (5 میلی گرم ، 10 میلی گرم و 15 میلی گرم) تیرزپاتید و انسولین دگلیدک تیترار. بیمارانی که در این مطالعه ثبت نام کرده بودند ، درمان ساده و بی تکلف انسولین دریافت نکرده بودند ، متوسط ​​مدت ابتلا به دیابت 4/8 سال ، A1C پایه 17/8 درصد و وزن پایه 3/94 کیلوگرم بود.

در این مطالعه ، از دو روش تخمین (برآورد کارآیی [برآورد کارآیی] و برآورد برنامه درمان [برآورد رژیم درمانی] برای مقایسه اختلافات درمانی استفاده شد. برآورد اثربخشی و به اثر قبل از قطع دارو در مطالعه یا شروع درمان نجات برای درمان هایپرگلیسمی شدید مداوم اشاره دارد. برآورد رژیم درمانی و به اثربخشی درمان هایپرگلیسمی شدید مداوم اشاره دارد بدون در نظر گرفتن اینکه آیا دارو مورد مطالعه رعایت شده است یا اینکه از درمان نجات استفاده می شود.

نتایج نشان داد که این مطالعه با استفاده از دو روش برآورد ، به نقاط نهایی ثانویه اولیه و اصلی دست یافته است: هر سه دوز تیرزپاتید کاهش بهتری نسبت به انسولین دگلودک تیتر (دوز متوسط ​​48.8 واحد در روز در 52 هفته) قند خون (A1C) و اثر کاهش وزن. در بین بیمارانی که با هر سه دوز تیرزپاتید تحت درمان قرار گرفتند ، 6/92 درصد A1C< داشتند ؛ 7 درصد (هدف درمانی برای بیماران دیابتی توصیه شده توسط انجمن دیابت آمریکا [ADA]). علاوه بر این ، از نظر یک نقطه پایانی ثانویه ، 48.4٪ از بیماران تحت درمان با تیرزپاتید A1C< ؛ 5.7٪ (افراد سالم&# 39 ؛ سطح A1C) بودند.

در برآورد برنامه درمان ، در مقایسه با انسولین deglu انسولین ، هر دوز تیرزپاتید به طور قابل توجهی A1C و وزن بدن را کاهش می دهد: (1) کاهش A1C: -1.85 ((5 میلی گرم) ، -2.01 ((10 میلی گرم) ، -2.14 ((15 میلی گرم) ، 25/1 ((انسولین د گلوت) ؛ (2) کاهش وزن: -7.0 کیلوگرم (5 میلی گرم) ، -9.6 کیلوگرم (10 میلی گرم) ، -11.3 کیلوگرم (15 میلی گرم) ، 91.9 کیلوگرم (انسولین دو گلوت) ؛ (3) نسبت بیماران با A1C< ؛ 7٪: 79.2٪ (5 میلی گرم) ، 81.5٪ (10 میلی گرم) ، 83.5٪ (15 میلی گرم) ، 58.0٪ (انسولین دگلودک). (4) بروز حوادث قند خون< ؛ 54 میلی گرم در دسی لیتر (درجه 2) در هر گروه دوز تیرزپاتید 1.4٪ (5 میلی گرم) ، 1.1٪ (10 میلی گرم) ، 2.2٪ (15 میلی گرم) و انسولین بود. گروه degludec 7.3٪ بود.

شایعترین واکنشهای جانبی در گروه تیرزپاتید مربوط به دستگاه گوارش بود ، به طور کلی خفیف تا متوسط ​​، معمولاً در طول دوره افزایش دوز اتفاق می افتد و با افزایش دوز کاهش می یابد. در مقایسه با بیماران گروه انسولین دگلودک تیتراسیون (7/1٪ [حالت تهوع] ، 3/9٪ [اسهال] ، 1/1٪ [استفراغ]) ، در بیماران گروه تیرزپاتید (5 میلی گرم ، 10 میلی گرم ، 15 میلی گرم) احتمالاً حالت تهوع وجود دارد (5/11 ٪ ، 22.5٪) ، 23.7٪) ، اسهال (15.4٪ ، 16.7٪ ، 15.6٪) ، استفراغ (5.9٪ ، 9.4٪ ، 10.0٪). میزان قطع ناشی از عوارض جانبی 7.2٪ (5 میلی گرم) ، 9.7٪ (10 میلی گرم) ، 10.9٪ (15 میلی گرم) و 1.4٪ (انسولین دگلودک) بود.

محقق اصلی مطالعه SURPASS-3 ، دکتر برنهارد لودویک ، MD ، دانشیار پزشکی در کلینیک Landstrasse در وین ، گفت: "برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 که تا حدی پیشرفت کرده اند که در آستانه شروع درمان هستند. با تزریق درمانی ، این نتایج مثبت بر نقش تیرزپاتید در کاهش A1C و وزن تأکید می کند. در طول مطالعه یک ساله ، تیرزپاتید کاهش پایدار A1C و کاهش تدریجی وزن با بروز کم هیپوگلیسمی ثانویه را ارائه می دهد ، که یک مورد مهم برای بیماران دیابتی و پزشکان آنها است."؛